Een Travellerspoint blog

first week

Dusss, ik heb toch maar besloten een blog bij te gaan houden want das eigenlijk wel net zo praktisch. Ik hoop dat ik het volhoud, want na mijn eerste week heb ik gemerkt dat ik niet echt zeeën van tijd heb om dingen voor mezelf doen.

Anyways om bij het begin te beginnen, vrijdag ging me vlucht om half elf op schiphol. Door tegenwind hadden ik en maxine (een ander Nederlands meisje) driekwartier vertraging, waardoor we onze aansluitende vlucht miste. Uiteindelijk moesten we drie uur wachten. In die tijd hebben we op zn Amerikaans een burger king maaltijd naar binnen gewerkt en daarna hoefde we nog maar een uurtje te vliegen. Eenmaal in denver aangekomen werden we opgewacht door UWP mensen (uppie’s) en wachtten we nog anderhalf uur op andere vertraagde kinderen.

Daarna werden we snel naar het hoofdkantoor gereden waar mijn hostfamily al lang aan het wachten was. Daar ontmoette ik ook Clara (18 uit België, ook 1ste semester) en Drew (Amerikaans, 22, heeft al een jaar gereisd met UWP, en is nu voor een maand staf om ons de dansen te leren, Amerikaans kampioen twirling). Mijn hosftvader heet rob en is leraar, hostmoeder heeft joan en is stay-at-home-mom met een passie voor kaarten maken. Ze hebben 2 kinderen maar die zijn al uit huis. verder is er tadashi, een hulphond die na 8 jaar met pensioen is en die de familie als puppy had, alpine die ze ook als pup hadden en vervolgens de hulphondschool niet met succes heeft weten af te ronden. en clowds een leipe kat die overal opspringt om eten op te eten. verder houdt alpine erg van mijn bed, dus daar ligt hij te snurken als ik er niet ben.
Het weekend hadden we vrij wat heel fijn was na een 22-uur lange reisdag. Maandag was onze eerste dag. Dat betekende half zes op, douchen, eten, gebracht worden naar tram, tram nemen, wachten in Starbucks voor half uur, opgehaald worden door UWP auto. De eerste dag deden we vooral dingen om iedereen een beetje te leren kennen. Cast A 2012 is de grootste sinds 2006 toen UWP heropgericht is. We zijn me 106 participants en met staf erbij zijn we met ongeveer 130. Sommige opdrachten waren heel Amerikaans, zo moest je bijvoorbeeld iemand die je nog nooit echt gesproken had een minuut lang in de ogen kijken terwijl er een zin werd opgelezen als: this person standing in front of you might carry your bag, when you have spranged your ankle ,blablabla. Wat opzich op zn zachtsgezegd nogal AWKWARD was.

De volgende dag moest je laten zien of je kon dansen, spreken, zingen ( kan niet wachten tot ze me die zangsolo geven). En woensdag en vrijdag gingen we verder met de liedjes en dansjes leren. Soms geven ze ook een workshop over culturen, leadership enz. Die workshops vind iedereen nogal over de top Amerikaans, maar opzich zijn ze ook wel grappig en leerzaam.

Donderdag hadden we onze eerste Community impact day. Ik ging met een groep naar het denver rescue center, waar ze 1600 gratis maaltijden per dag weggeven aan daklozen. Verder kan je er goedkoop naar de tandarts, oogarts en masseuse. Er staan 200 bedden voor mannen om s nachts te slapen. En via een kerk kan je er leren afkicken. Het eerste wat iedereen opviel toen we daar binnenliepen was de stank. De meerderheid van onze groep ging meteen naar boven om de douches schoon te maken, en dat maakte echt een wereld van verschil want toen we weggingen rook het er naar schoonmaakmiddelen. Ik heb die dag de afwas gedaan in de keuken, citroenen uitgeperst, een van de zeven voedseldonaties die ze daar per dag krijgen verwerkt, en lakens gevouwen voor de bedden. Het was best een vet project om te doen, omdat ik hier elke dag merk hoeveel mensen er dakloos zijn. Als we ’s ochtends de trein uitlopen vragen mensen ‘change’ voor een koffie of een treinticket. In de burger king waar we soms wachten omdat drew daar ontbijt wil eten (?!), zie je daklozen slapen op ‘comfortabele’ stoelen. kortom projecten als de denver rescue mission zijn hard nodig.
Die middag gingen we downtown denver in, wat leuk was maar ook koud (-7). Het weer schommelt hier heel erg, want gister kon in zonder jas naar buiten.

Dit weekend hadden we vrij, wat heel fijn was omdat we eindelijk uit konden slapen. Gister gingen mijn roommates en ik naar de mall en ’s avonds hadden we een churchdiner waarbij we football keken omdat de denver bronco’s in de playoffs stonden. Helaas hebben ze verloren en staan ze nu niet in de superbowl☹.

Vandaag zijn we naar de Celestial fabriek geweest die in een stadje Bolder staat net buiten denver. Het is dat theemerk met die slapende beer, die van sleepytime (hun bestseller thee, als is het eigenlijk een infusion omdat er geen theebladeren in zitten, jaaaa die tour was leerzaam en lekker want je mocht onbeperkt thee drinken☺). Daarna zijn we doorgereden naar redrocks. Dat zijn heel rode rotsen waarin een amfitheater is gebouwd.
Vanavond waren churchvrienden uitgenodigd waarvan de man oorspronkelijk uit Nederland komt. Die ontwierp me meteen aan een Nederlandse geschiedenisquiz in het bijzijn van mijn hostfamily, die ik nou niet echt met vlag en wimpel heb gehaald.

Kortom, me eerste weekje Amerika was bomvol. Sommige dingen zijn hier echt heel anders dan in Nederland. Zo rijden ze echt OVERAL naartoe. En tijdens het eten komt hun linkerhand niet boven tafel. Ze hebben ontzettend veel eten in voorraad en de tv staat bijna altijd aan. Maar voor de rest is de culture shock niet zo groot en heb ik het vooral druk maar gezellig. Ik kan daardoor doordeweeks niet echt contact houden omdat ik zo vroeg opsta en ’s avonds druk ben met me hostfamily en zoveel mogelijk slaap probeer krijg. Ik hoop in het weekend dus een beetje te kunnen skypen en af en toe een blog het digitale web op te slingeren.

Geplaatst door IvyvRA 21:46 Reacties (1)

(Berichten 1 - 1 uit 1) Pagina [1]